دايما لا بحب ولا بتفائل بشهر فبراير كل سنة لازم يحصل حدث زفت فيه بخلاف انى اتولدت فى الشهر ده .. يوم17/2/2013
موقف لسه مش مستوعباه او مش مركزة او تفكيرى مشتت فيه ! وفاة مستر اشرف مدرس لغة عربية راجل من اطيب الناس اللى اتعاملت معاها وكنت بحب اهزر معاه انا واصحابى دايما اه مدرسليش وكان هايدرسلى السنة الجاية بس انا كنت بحب اهزر معاه وكان دايما مبيحبش يأذى حد وبيحب الطلبة بتوعه واخلاقه كامعلم وكا انسان عالية جدا .. اه كان كلامة قبل موته كان فيه احساس الموت بس مجاش ف تفكيرى لحظةانه هايموت او الكلام ده يقصد بيه حاجة مفهمتش ده الا لما مات ! والاصعب انه مات قدامى ..قدامى انا واصحابى والطلبة اللى بيحبوه مات وهو فى شغله لا كان عارف يومه ولا وقته اللى هايقابل فيه ربنا !
اتأثرت بشكل مش طبيعى لا شفته قدامى كدة حسيت ان كل حاجة فى الدنيا دى سواء تضايق او رخمة او اى حاجة غلط ملهاش اى تلاتين لازمة .. افتكرت الناس اللى ااشتقتلهم كانهم ماتو معاه ف نفس اليوم وبكيت عليهم من تانى مقدرتش اتكلم او اقول ايه اللى حصلى او انا حاسة ف ايه .. مبعرفش اتكلم او معرفتش اتكلم .. حسيت بخوف كان يومى انا كمان قرب ايوة كل يوم يومى بيقرب هايجى يوم وانا كمان هانتهى .. هانتهى سواء دلوقت او بعد دلوقت .. هايجى اليوم اللى يحدد انا كنت كويسة ورضيت ربنا والناس اللى حواليا ولا لاء هايجى اليوم اللى برضو الاقى الناس اللى بتبكى وبتدعيلى وانا مع ربنا لوحدى ومبسوطة ان انا زرعت حبى للناس ووصلهم ده .. انا بس هايتعبنى فراقهم سواء هما اللى هايروحو او انا اللى هاروح هاستنى كتير انى اشوفهم تانى سواء مكتوبلى نصيب او لاء .. راجعت حساباتى وضايقت من نفسى حسيت ان فيه تفاهات وغلطات وسواد فى حياتى وانى مش راضية عن نفسى وخايفة .. خايفة اوى ! .. كل ماحد يموت ويروح كدة بخاف اكتر مبضمنش انى هاعيش الثانية الجاية ولا لاء .. طب هو انا ازاى هاقول للناس دى كلها انى بحبها وان مش عايزة حد يزعل منى ؟.. هايصدقونى لو قلتلهم انا معرفتش اكره ولا كرهت حد حتى اللى اتأذيت منهم قلت انى بكرهم لاكن جوا قلبى معرفتش اكره ! .. بتمنى دايما ان انا لو هاعيش وربنا رايد ده عشان اعمل حاجة صح ترضيه هاتمنى اعيش لو هاكمل حياتى بحاجات تضايق ربنا واللى حواليا واخسر تانى واشوف حاجات تتعب قلبى وتوجعنى هاتمنى ان الدور يجى عليا انا .. لما عربية بتتخبط اول مرة بتبقى عادى بتتصلح وبيتساب علامة فيها لما بتقعد كل شوية تتخبط وتبقى اتشوهت عشان مسارها غلط .. بتقف مبتقدرش تكمل بتتركن ! .. الخوف محتاوينى .. عايزة اتكلم كتير واقول كل فكرة وصوت شغال جوايا بس خليها جوايا احسن .. الموت مش بايدنا بس بايدنا نعيش كل لحظة ومنبعدش عن الناس اللى بنحبها وانا من اول حد فقدته وانا بقيت اخاف على اللى حواليا بدعى ربنا مشفش ولا احس انهم راحو خلاص ..
ياللى بتقرو الكلام ده .. كل حاجة ليها بداية ونهاية ده امر واقع بايدينا نشكل نهايتن بس القدر والواقع مش هايتغيرو انت بس تقدر تحدد اللون .. انا رجعت لتحت الصفر بعد الروح الايجابية الل ردت فيا من ايام .. الحكاية مكلتش ولا هاتنتهى الباب مفتوح اللى هايروح ويسيبنا صدمة ورا صدمة وفراق ورا فراق القلب بيموت من غير ما يبطل نبض .. يارب باركلى فى الناس اللى بحبها وارحم واغفر للى راحو انا مش عايزة اتوجع ولا افتكر يارب نسينى حاجات كتير عايزة انساها . مش هاقدر اكمل والعدات شغال ! يا انا اروح قبليهم يا لو راحو هاروح معاهم .. النهاية واحدة ..انا خايفة !
موقف لسه مش مستوعباه او مش مركزة او تفكيرى مشتت فيه ! وفاة مستر اشرف مدرس لغة عربية راجل من اطيب الناس اللى اتعاملت معاها وكنت بحب اهزر معاه انا واصحابى دايما اه مدرسليش وكان هايدرسلى السنة الجاية بس انا كنت بحب اهزر معاه وكان دايما مبيحبش يأذى حد وبيحب الطلبة بتوعه واخلاقه كامعلم وكا انسان عالية جدا .. اه كان كلامة قبل موته كان فيه احساس الموت بس مجاش ف تفكيرى لحظةانه هايموت او الكلام ده يقصد بيه حاجة مفهمتش ده الا لما مات ! والاصعب انه مات قدامى ..قدامى انا واصحابى والطلبة اللى بيحبوه مات وهو فى شغله لا كان عارف يومه ولا وقته اللى هايقابل فيه ربنا !
اتأثرت بشكل مش طبيعى لا شفته قدامى كدة حسيت ان كل حاجة فى الدنيا دى سواء تضايق او رخمة او اى حاجة غلط ملهاش اى تلاتين لازمة .. افتكرت الناس اللى ااشتقتلهم كانهم ماتو معاه ف نفس اليوم وبكيت عليهم من تانى مقدرتش اتكلم او اقول ايه اللى حصلى او انا حاسة ف ايه .. مبعرفش اتكلم او معرفتش اتكلم .. حسيت بخوف كان يومى انا كمان قرب ايوة كل يوم يومى بيقرب هايجى يوم وانا كمان هانتهى .. هانتهى سواء دلوقت او بعد دلوقت .. هايجى اليوم اللى يحدد انا كنت كويسة ورضيت ربنا والناس اللى حواليا ولا لاء هايجى اليوم اللى برضو الاقى الناس اللى بتبكى وبتدعيلى وانا مع ربنا لوحدى ومبسوطة ان انا زرعت حبى للناس ووصلهم ده .. انا بس هايتعبنى فراقهم سواء هما اللى هايروحو او انا اللى هاروح هاستنى كتير انى اشوفهم تانى سواء مكتوبلى نصيب او لاء .. راجعت حساباتى وضايقت من نفسى حسيت ان فيه تفاهات وغلطات وسواد فى حياتى وانى مش راضية عن نفسى وخايفة .. خايفة اوى ! .. كل ماحد يموت ويروح كدة بخاف اكتر مبضمنش انى هاعيش الثانية الجاية ولا لاء .. طب هو انا ازاى هاقول للناس دى كلها انى بحبها وان مش عايزة حد يزعل منى ؟.. هايصدقونى لو قلتلهم انا معرفتش اكره ولا كرهت حد حتى اللى اتأذيت منهم قلت انى بكرهم لاكن جوا قلبى معرفتش اكره ! .. بتمنى دايما ان انا لو هاعيش وربنا رايد ده عشان اعمل حاجة صح ترضيه هاتمنى اعيش لو هاكمل حياتى بحاجات تضايق ربنا واللى حواليا واخسر تانى واشوف حاجات تتعب قلبى وتوجعنى هاتمنى ان الدور يجى عليا انا .. لما عربية بتتخبط اول مرة بتبقى عادى بتتصلح وبيتساب علامة فيها لما بتقعد كل شوية تتخبط وتبقى اتشوهت عشان مسارها غلط .. بتقف مبتقدرش تكمل بتتركن ! .. الخوف محتاوينى .. عايزة اتكلم كتير واقول كل فكرة وصوت شغال جوايا بس خليها جوايا احسن .. الموت مش بايدنا بس بايدنا نعيش كل لحظة ومنبعدش عن الناس اللى بنحبها وانا من اول حد فقدته وانا بقيت اخاف على اللى حواليا بدعى ربنا مشفش ولا احس انهم راحو خلاص ..
ياللى بتقرو الكلام ده .. كل حاجة ليها بداية ونهاية ده امر واقع بايدينا نشكل نهايتن بس القدر والواقع مش هايتغيرو انت بس تقدر تحدد اللون .. انا رجعت لتحت الصفر بعد الروح الايجابية الل ردت فيا من ايام .. الحكاية مكلتش ولا هاتنتهى الباب مفتوح اللى هايروح ويسيبنا صدمة ورا صدمة وفراق ورا فراق القلب بيموت من غير ما يبطل نبض .. يارب باركلى فى الناس اللى بحبها وارحم واغفر للى راحو انا مش عايزة اتوجع ولا افتكر يارب نسينى حاجات كتير عايزة انساها . مش هاقدر اكمل والعدات شغال ! يا انا اروح قبليهم يا لو راحو هاروح معاهم .. النهاية واحدة ..انا خايفة !
ليست هناك تعليقات:
إرسال تعليق